18 mei 2015
mei 18, 2015

Ik hou van het internet. En jij?

0 reacties
social media, internet

De laatste tijd hoor je nogal eens kritiek op alle communicatiemiddelen die we tegenwoordig hebben. Altijd online zijn, veroorzaakt onrust. Onze laptops, tablets en mobieltjes zorgen voor ongelukkige relaties, verpeste vriendschappen, onopgevoede kinderen…de nadelen lijken eindeloos, tot aan onvruchtbaarheid aan toe. De goede oude tijd wordt verheerlijkt, waarin we niet de hele dag communiceerden, maar af en toe eens belden of een brief schreven. Waarin we meer tijd hadden voor elkaar. Toegegeven, het was een mooie tijd, maar laten we de nadelen niet vergeten. Schrijven voor internet is vooral iets om te koesteren, vind ik.

Graag wil ik je een persoonlijke ervaring vertellen over de communicatie van toen. In 1988 woonde ik een half jaar in een piepklein dorpje in de Colombiaanse Andes. Voor mijn studie Culturele Antropologie deed ik onderzoek onder de boeren daar. Ik woonde in het huis van de pastoor, die meestal in de stad vertoefde en alleen af en toe langskwam om wat schaapjes te dopen of trouwen. Aan de andere kant van het plein woonde Mariella, de plaatselijke verpleegkundige, wel een Colombiaanse maar uit een ander dorp, we werden al snel vriendinnen. Naast haar huis was de politiepost, bemand door maar liefst vier agenten.’

Tijd over

24/7 onderzoek doen, dat gaat natuurlijk niet. Ik had veel tijd over. Gelukkig gold dat ook voor de genoemde politieagenten en de verpleegkundige. Zodat we heel wat uurtjes konden basketballen. Verder was er weinig te doen. De boeren deden hun werk, de vrouwen hielpen mee op het land of waren bezig met het huishouden, wat daar een hele klus was. Hout sprokkelen, vuur maken, water pompen. Er was weinig afleiding. Zelfs het weer was bijna elke dag hetzelfde, er zijn maar twee seizoenen.

Warme keuken

Ja, het was heel rustig. Het was heel bijzonder om me een tijdje echt deel uit te kunnen en mogen maken van een totaal andere cultuur. Mijn skills op het gebied van sprokkelen, vuur maken met stro en veel blazen en koken op open vuur bleken behoorlijk beperkt. Gelukkig mocht ik mee-eten bij doña Ema, die vlakbij woonde en elke dag aardappelen met kip klaarmaakte voor haar grote gezin. Soms aardappelsoep met kip voor ontbijt, soms kippensoep met aardappel. Lunch: in de schil gekookte aardappelen met zout. Avondeten: idem met een stukje kip. De schijf van 5 was niet beschikbaar, daar hoog in de Andes. Maar ik was al lang blij dat ik, samen met Mariella, bij haar terecht kon en in haar warme keuken mocht zitten tussen haar zes kinderen. En zij was blij met de extra inkomsten.

Het rijke gevoel van luchtpost (ken je het nog?)

Eens per vier weken reisde ik mee met hun vrachtwagen, naar de markt in de stad. Daar belde ik drie minuten met mijn moeder. Meer kon ik niet betalen. Ook haalde ik de brieven op die post restante voor me waren bewaard. Wat een rijkdom om op al die dunne luchtpostvelletjes te kunnen lezen wat mijn dierbaren meemaakten. Ik voelde me dankbaar dat ze de tijd namen om te gaan zitten om keer op keer te schrijven, een envelop te zoeken, mijn verre adres erop te zetten, speciale, duurdere postzegels te plakken voor een bestemming buiten Europa en naar een brievenbus te lopen om hun epistel te posten.

Internet… iets om te koesteren

Tot het bericht kwam dat mijn opa was overleden en begraven. Toen voelde ik me erg alleen, daar op mijn berg, afgesloten van de belangrijke anderen. Ik had er bij kunnen zijn, als ik het maar had geweten. Ik had erbij kunnen zijn als het NU was geweest. Het is een van de (vele) redenen dat ik nog elke dag blij ben met internet. Je kunt elke dag contact houden met de mensen die het allerbelangrijkste voor je zijn. Ik vind dat iets om te koesteren.

Hoe is dat voor jou?

Ik lees het graag in je reactie onder deze pagina!

 

 

 

 

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *